बिहान ८ बजेदेखि क्याबिनेट बैठक रोकेर कहिले सामूहिक त कहिले छुट्टाछुट्टै बसेका सत्ता साझेदारहरूको मुड हेर्दा लाग्थ्यो– अब यिनीहरूको सहकार्य धेरै दिनको हुने छैन । हामीले एउटा मुख्यसचिवसमेत आफूले भनेअनुसारको छान्न (नियुक्त गर्न) नपाउने भए यस्तो समीकरणको के काम भनी नारायणकाजीले उरालेपछि प्रचण्ड ‘लौ लडियो त नि अब उसोभए’ भन्दै कस्सिएका थिए । स्रोतका अनुसार त्यसपछि उनी मधेसीसँगको वार्तामा सोहीअनुरूप प्रस्तुत भए, ‘तपाईंहरूले दिनुहुन्न भने अर्को कदम चाल्नुपर्ने हुन सक्छ ।’ यस्तो कुरा सुनेपछि मधेसीहरू चिच्याए, ‘तपाईंहरूले हामीलाई प्रयोग गरेर कुनै पनि बेला खाल्डोमा हाल्नुहुने रहेछ ।’ त्यसपछि उनीहरूले पनि आफ्नै पाराले चेतावनी दिए, ‘यस्तो कदम चाल्ने भए अर्को समीकरणमा जान बाध्य हुनेछौ“ ।’ यसप्रकारको विवाद र चर्काचर्कीपछि माओवादी नेताहरूले छुट्टै बसेर हिसाब–किताब निकाले । मधेसीले बढीमा गर्न सक्ने भनेको समर्थन फिर्ता हो तर संविधानसभा नभएको अवस्थामा त्यसको केही अर्थ छैन, न त यसो गर्दा सरकार नै ढल्छ । यस्तो निष्कर्षमा पुगेपछि संयुक्त बैठकमा झुल्किएका प्रचण्डले आफ्नो बटमलाइन सुनाए र गाडी चढेर हिँडे ।