नियमित मोबाइल गस्तीमा घुमिरहँदा सई चिरञ्जीवी रेग्मीले बाटोमा मह“गो मोबाइल फेला पारे । लगभग साठी हजार मूल्य पर्ने ग्यालेक्सी सेट फेला परेपछि रेग्मीले ‘जसको हो उसैको हातमा परोस्’ भनेर मोबाइल अनमा राखे । गस्तीलाई निरन्तरता दिए । टोली फर्किंदै गर्दा भेटिएको मोबाइलमा घन्टी बज्यो । फोन गर्ने व्यक्तिको मोबाईल भएको रेग्मीले बुझेपछि ‘भोलि परिसरबाट बुझ्नू’ भन्ने जवाफ गयो । रेग्मीले मुद्दाका सई सुरेश भट्टलाई मोबाइल बुझाएर निस्किए । भोलिपल्ट फोनधनी परिसर आइपुगे । मुद्दाका सईले मोबाइल बुझाउँदै भने, ‘मह“गो मोबाइल प्रहरीले भेट्टाएर सुरक्षित राख्यो । चिया खुवाउने होइन ?’ मोबाइलधनी हर्षित भएर ‘हुन्छ–हुन्छ’ भन्दै बिदा भए । केही घन्टापछि परिसरमा भट्टको नाममा एउटा रेड लेबल पुग्यो । मोबाइलधनी धापाखेल घर फर्किए ।

उनले आºना बुबालाई यो प्रकरण सुनाएछन् । जावलाखेल प्रहरी प्रभागका प्रमुख तथा वरिष्ठ प्रहरी उपरीक्षक राजेन्द्रमान श्रेष्ठका ‘अच्छा दोस्त’ रहेछन् उनी । घटनाबारे तत्काल उनले फोन गर्न भ्याए । त्यसपछि तात्तिएका एसएसपी श्रेष्ठले भट्टलाई उपस्थित गराउँदै खुब झपारे र कारबाही अघि बढाउनुपूर्व स्पष्टीकरण मागे । निकट प्रहरीहरूका अनुसार भट्ट ‘पिउने लत’का सई होइनन् । स्पष्टीकरण मागेपछि भट्टले ‘कस्तो कुरामा फस्न पुगेछु’ भन्दै गुनासो पोखे । भट्टले तत्कालै मोबाइलधनीलाई फोन गरेर खत्तम भयो यार, मैले मागेको हो र ? भन्दै बम्किएपछि फेरि बुबाकहाँ पुग्दै छोराले ‘मह“गो मोबाइल भेटिएकोमा खुसीले अफर गरेको हुँ, प्रहरीले मागेको होइन । बेकार एसएसपीलाई किन कान भर्नुभएको ?’ भन्दै साथी रिसाएको सुनाए । छोराले त्यसो भनेपछि फेरि एसएसपी श्रेष्ठको मोबाइल बज्यो । कहानी दोहो¥याउँदै ‘छोराले खुसीले दिएको रहेछ, सई भट्टको गल्ती छैन, छाडिदिनुस्’ भने ।