आफू चौबिसै घन्टा उद्यममा समर्पित लेखनाथले सहयोगका लागि २ जनालाई स्थायी रोजगारी दिएका छन् । नपुग जनशक्ति आवश्यकताअनुसार ज्यालादारीमा (अस्थायी) परिचालन गर्ने गरेको बताए । बुबाकै पालामा कपिलवस्तु झरेका बेल्वासेले खैरेनीपुर, चनइमा आठ वर्ष उद्योग सञ्चालन गरेपछि हालको ठाउ“ रोजेका हुन् । सिमेन्टका रिङ, रेलिङ, टायल, बाउन्ड्री पोललगायत घरमा प्रयोग हुने सामग्री उत्पादन गर्ने लेखनाथ व्यस्त रहेको बताउ“छन्, ‘माग पूरा गर्न सकेको छैन ।’

कहा–कहाबाट आउछ माग ? जवाफ दिन्छन्, ‘चनई, बरकलपुर, हरिहरपुर, दुविया, महेन्द्रकोट, बुड्ढी, जयनगर, भलवाडलगायत ठाउ“बाट आउ“छ ।’ यद्यपि, सबैजसो ठाउ“मा यस्ता सामग्री उत्पादन गर्ने उद्योग छन् र पनि लेखनाथकै सामग्री खोज्दै आउनुको कारण ? रहस्य यस्तो रहेछ, ‘मेरो उत्पादन २० वर्ष ढुक्कै टिक्छ, किनकि पोखरीमा करिब १५ दिन डुबाएर मात्र बिक्री गर्छु । यसो गर्दा टुटफुट हुदैन ।’

पानीका लागि २५० फिट गहिरो नलकुप जोडेका छन् । २ वटा पोखरी छन् । बोरिङमा जस्तै १ इन्च पानी निरन्तर आइरहन्छ । बटुवासमेत चिसोपानी खान धुइरिन्छन् गर्मीमा । नजिककाले खडेरीमा धानको बीउ राख्न र तरकारीका लागि सि“चाइमा प्रयोग गरे । कति लाग्छ यस्तो उद्योग चलाउन ? बेल्वासे भन्छन्, ‘विदेश जान गरिने लगानीभन्दा बढी लाग्दैन । मैले एक लाख ४० हजार लगानी गरेको थिए“ । ऋण तिरिसके“ ।’ टायल उद्योगअघि ०५० सालबाट कर्महनामा होटल गरेका उनले त्यसअघि चनईमा १० वर्ष होटल व्यवसाय गरेका थिए । होटल व्यवसाय र अहिलेको उद्योगमा के फरक छ ? उनी भन्छन्, ‘सिमेन्ट उद्योगमा आफू खट्नुपरेन तर होटलमा नखटे लगानी डुब्छ ।’

हालको व्यवसायको फाइदाबारे उनको अनुभव छ, ‘गर्न सके टायल उद्योगबाट निराश हुनुपर्दैन । दुःख गरेर डेढ लाख हाराहारीमा जोगाउन सकेको छु । मेरो कमाइ त्यही हो । २ छोरा, ३ छोरीका पीता लेखनाथ उद्योगमा एक्लै रहनुपर्दा कहिलेकाही“ दिक्क लाग्ने गरेको सुनाउ“दै कर्महनामा रहेका परिवारलाई अब सबै स“गै बस्ने प्रस्ताव राखेको सुनाउ“छन् । कुनै बेला भारत आसाम गुहावटीमा भारतीय सेनामा भर्ती हुन गएका बेला राति सोच आएछ उनलाई– योभन्दा घरमै फर्कन्छु । त्यसपछि फर्केर पेसा समाएको सुनाउ“छन् ।