एउटै जिल्लाबासी, फरक-फरक कलेजका विद्यार्थी तर अध्ययनको विषय एउटै । यी दुवै साहित्यमा धेरथोर रुचि राख्ने । रत्नराज्यलक्ष्मी कलेजमा हरेक हप्ताको शनिबार कविता, गीत, गजल सुन्ने र सुनाउने कार्यक्रम हुन्छ । मधुवन साहित्य प्रतिष्ठानले आयोजना गर्ने उक्त कार्यक्रमम यी दुई गोरखालीको दुई आँखा चार भए । एउटाले अर्कोको रचनामाथि वाहवाह र ताली बजाउन सुरु भयो । नम्बर आदान-प्रदान भयो, एसएमएससँगै मन साटियो, मुटु साटियो । बबिता दाजुभाउजूसँगै नयाँबजारमै बस्थिन्, उनको प्रेमसम्बन्ध यसअघि गोरखाकै अर्का युवकसँग थियो । ऊ धन कमाएर ल्याउने, आˆनी प्रेमिकालाई खुसी दिने वाचासहित विदेशी भूमिमा श्रम, सीप बेचिरहेथ्यो । हरेकपटक अनलाइन र अफलाइनमा मेसेज छाड्थ्यो- प्यारी ! के छ तिम्रो खबर ? उसलाई के थाहा, होस् ! प्यारीको मन अन्तै छ भन्ने । विदेशी भूमिमा ऊ कसैको माया र यादमा छट्पटिन्थ्यो र सुन्दर सपनामा कल्पिएर बाँचिरहेको थियो । सबैलाई छुट छ सपना देख्न, पैसा पनि त लाग्दैन सपना देख्दा । अगुल्टो पनि नठोसी बल्दैन भन्छन् ।

सँगै एउटै सिरानी गरेर सुतेपछि गोडा त लाग्दछ नै, सानो कुरामा भाउजूसँग बहस हुँदा बबिताले भाउजूको कपाल लुछिदिइन् र कोठा छाडिन् । अफिसबाट बेलुका घर आएका दाइले उल्टो आˆनै श्रीमती चुटे र बहिनीलाई निर्दोष देखे । कोठाबाट हिँडेकी बहिनी माइलो दाइको कोठा छाडेर जेठा दाइकोमा पुगिन्, त्यतै बस्न थालिन् । नयाँबजार छाडेर बबिता बानेश्वर सरनि् । त्यही घरमा डेरा गरी बस्ने अर्को केटा थिए- गोरखातिरकै आचार्य थरका । सधैँ हँसिमजाक गररिहनुपर्ने स्वभावका उनी रत्नराज्यलक्ष्मी क्याम्पसमा पत्रकारतिाको सिद्धान्त घोक्दै थिए । चुलो, चौका, पानी, पँधेरो एउटै । त्यसमाथि प्रेममा डुबेपछि दुवै कवि भएका । यो उही ठाउँ हो, जहाँ कविता पढ्नेभन्दा कविता लेख्नेको बाहुल्यता छ । दुवै गजल र कवितामा दोहोरी खेल्न थाले ।

आचार्य थरका ती केटा बिहीबार निस्कने एउटा साप्ताहिक पत्रिकामा काम गर्थे । उनले प्रस्ताव गरे- तिम्रो कविता म छापिदिन्छु, देऊ । एउटा स्रस्टा, सर्जकलाई रचना छापिनुजस्तो गर्व अरू केमा होला ? पत्रिकामा फोटोसहित छापियो । उनै बबिताकै रचना प्रत्येक अंक छापिँदै गर्दा एक अंक नामै चलेका एक साहित्यकारको रचना हुबहु परेछ । साहित्यकारले सम्पादकलाई पत्र लेखे र रचना चोरएिर छापिएको पुष्टि भएपछि उनको रचनाले कहिल्यै स्थान पाएन- उक्त पत्रिकामा । प्रमाणपत्र तह पढ्दै गर्दा प्रेम गरेका युवक कतारतिर पुगेको थियो । स्नातक तह पढ्दै गर्दा प्रेम गरेको भनिएको युवकसँग मन रम्न सकेन र अर्कै केटासँग रम्न पुगिन् । उसैसँग विवाह भयो । यो जोडी हनिमुन मनाउन व्यस्त रहँदा विदेशबाट फर्किएको प्रेमीले खोजी गर्यो- विचरा उसलाई के थाहा Û चाणक्यले भनेका छन्- ँस्त्री एक युवकसँग बोलिरहँदा दोस्रोलाई हेररिहेकी हुन्छे र तेस्रो पुरुषका बारेमा सोचिरहेकी हुन्छे ।'