०४७ को राजनीतिक परिवर्तनपछि सेता मगुरालीको व्यापक चर्चा भयो । त्यसपछि जनमुक्ति पार्टीको जन्म गराइयो र पूर्व माले नेता गोरेबहादुर खपांगीले क्षत्री–बाहुनको विरोध गर्ने मोर्चा सम्हाले । त्यसैको मानसपुत्रका नाममा यतिबेला देशमा जनमुक्ति पार्टी सानो समूह अस्तित्वमा छ र समानुपातिकको भाग्यचिह्नबाट त्यसका नेता एमएस थापामगरले मन्त्री बन्ने अवसर पनि पाइसकेका छन् । तर, जातका आधारमा गठित जनमुक्ति पार्टीको अस्तित्व भने फस्टाउन सकेन ।

जातका आधारमा गठन गरिने पार्टीले प्रत्यक्ष निर्वाचनमा भोट भाग्दा अन्य जातिलाई गाली गरेर बहुमत पाउन सक्दैन । कुनै पनि चुनाव क्षेत्रमा एउटा जातिको मात्रै बहुमत नहुने र जनजाति पनि विभिन्न दलमा विभाजित हुने भएकाले जातीय नाराले चुनाव जित्ने अवस्था न्यून रहन्छ । समानुपातिक चुनाव भएमा त्यसमा केही सिट आउनुबाहेक प्रत्यक्ष चुनाव जित्न जातीय पार्टीलाई गाह्रो छ । यस्तो अवस्थामा जातीय पार्टीको भूमिका नगन्य हुने देखिन्छ । कांग्रेस र कम्युनिस्ट पृष्ठभूमिका जनजाति मिलेर एउटा पार्टी बनाउ“दा त्यहा“ ठूलो सैद्धान्तिक एवं संगठनात्मक विपत्ति बढ्न सक्छ ।

विगतमा मधेसी जनअधिकार फोरमले एउटा शक्तिका रूपमा आफूलाई उभ्याए पनि उपेन्द्र यादव, विजयकुमार गच्छदार र शरत्सिंह भण्डारीहरू फरक–फरक स्कुलिङबाट आएका कारण एक ठाउ“मा रहन सकेनन् । पहाडका जनजातिमा पनि राई, लिम्बू र अन्यमा विवाद बढ्ने सम्भावना एकातिर छ भने कांग्रेस र कम्युनिस्ट जनजातिबीच चा“डै फुट आउने खतरा रहन्छ । त्यसर्थ जनजातिको नया“ पार्टी जन्मिइहाल्यो भने पनि त्यो दीर्घकालीन रूपमा टिकाउ नहुने र चा“डै टुटफुट हुने खतरा रहन्छ । यस्तो अवस्था आयो भने मधेसी जनअधिकार फोरमजस्तै वा जनमुक्ति पार्टीजस्तै जनजाति पार्टी खिइने निश्चित छ ।